Naar de microfoon

Een moment van heldenmoed, wat ik me nog goed kan herinneren, is een moment geweest tijdens een driedaagse leiderschapstraining. Het was een grote zaal, 120 leiders en ik. Tijdens dat leiderschapstraject hadden we ook een korte solo gedaan. We kwamen daarvan terug en hebben daarna de ervaringen gedeeld in de zaal. En er heerste in die zaal een groot gevoel van "halleluja" en "o, fantastisch", en de een had nog spectaculairdere ervaringen dan de ander, en iedereen vond het fantastisch.

Terwijl ik me gaandeweg, luisterend naar al die verhalen, juist steeds meer voelde terugtrekken, afgesneden voelde en me helemaal niet op mijn gemak voelde. En iets in mij was dusdanig moedig dat ik toch naar de microfoon liep in die grote zaal en me heb uitgesproken. Heb gezegd dat ik me helemaal niet verbonden voelde. En wat bijzonder was, is dat op het moment dat ik het uitgesproken heb, inclusief met snotteren en met emoties en met wat gehuil, op het moment daarna voelde ik me juist wél verbonden.

En ik heb dat ervaren als een soort van deken die zich uitstrekte vanuit mij naar iedereen daar aanwezig. En dat moment heeft mij echt een inzien van door het echt ook uit te spreken, hoe ongemakkelijk het ook is, kan er iets veranderen. Dat is echt een keerpunt geweest. En het was in die zin ook een dubbel keerpunt in mijn leven, ook op grotere schaal. Als mijn eerste kennismaking met eigenlijk de Way of Nature-principes van een solo, ook van een van de grondleggers van Theorie U, Joseph Jaworski. En dat heeft me op het pad gebracht van Way of Nature.

Wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds beoefen. Zelf, maar ook door programma's aan te bieden voor anderen. En dat maakt mijn leven echt ontzettend rijk en interessant. En leuk.