Stoppen of doorfietsen

Als ik zelf aan een moment denk waarin ik heldenmoed had, dan denk ik aan een bijzonder moment tijdens mijn fietstocht die ik maakte naar de bron van de Maas.

Ik fietste langs een huis en zag tot mijn verbazing dat er rook uit kwam. Er stond een vrouw voor, die heel paniekerig aan het bellen was. En dat is dan zo'n moment in een fractie van seconde, waarin je kunt beslissen om door te fietsen of te stoppen. Ik stopte, rende ernaar toe, en liep naar boven, waar de vrouw me naar toe gebaarde. Boven zag ik een man in bed, z'n gezicht al zwart van de rook. Ik probeerde hem te overtuigen naar buiten te gaan, maar de man, die alleen Frans sprak, kwam niet in beweging. Ik werd aardig hopeloos, want de vlammen sloegen al uit. En toen ineens stond er een grote man naast me, een type bodybuilder. Met z'n 2-en lukte het ons om de man naar beneden te brengen.

En even later kwam de brandweer. Later, weer op de fiets, kwamen de emoties eruit, ik huilde van de spanning, van de stress, en van de onmacht die ik ervaren had. En van de dankbaarheid dat er ineens uit het niets hulp opdook, en dat het ons gelukt was, met gevaar voor eigen leven, om een ander mens te redden.

M'n keuze was instinctief, 'als vanzelf' en heeft gelukkig goed uitgepakt. En ik ben ervan overtuigd dat mijn jarenlange training in relaxation & presence via Way of Nature er aan heeft bijgedragen.

En door er zo bij stil te staan, helpt me om bewust te kiezen om door te gaan met deze beoefening, samen met m'n Way of Nature collega's. En het liefst ook met meer mensen met heldenmoed.